Crystal Centro Otelde Sağlıkçı Yoktu

13 Ağustos perşembe akşamı, ailemle birlikte 4 gecelik konaklama için bulunduğumuz Antalya Lara kundu’daki Crystal centro otel’de 1,5 yaşındaki kızımın boğazına yemek kaçması sonucu hayati bir acil durum yaşadık. Akşam yemeği sırasında kızım 30 saniyeden uzun süre nefessiz kaldı ve gözlerinin gittiğine kendi gözlerimle şahit oldum. Saniyelerin kritik olduğu bu anda otelde ne bir doktor ne bir hemşire ne de ilk yardım konusunda donanımlı bir personel öne çıkmadı. Kızımın nefes yolu, tamamen tesadüfen o sırada restoranda misafir olarak bulunan doktor ve hemşirelerin müdahalesiyle açıldı. O an orada sağlıkçı misafirler olmasaydı sonucun ne olacağını düşünmek dahi istemiyorum.

Kızımı alıp panik içinde lobiye çıktığımızda personele otelin sağlık görevlisini sordum, operasyon müdürü’nden “hemşirenin mesaisi 18.00’de bitti, şu an otelde sağlıkçı yok, vaka olunca ambulans çağırıyoruz” yanıtını aldık. Bu büyüklükte bir tesiste akşam saatlerinden itibaren hiçbir sağlık personeli bulunmadığını öğrenince büyük bir şok ve öfke yaşadık. Tedbir amaçlı ambulans talep ettik ve özel bir hastaneye sevk edildik.

Asıl hayal kırıklığı ise bu noktadan sonra da devam etti. Hastanedeki yaklaşık 1 saatlik kontrol sürecinde ve yol bilmediğimiz Antalya’da kendi imkanlarımızla otele dönüşümüz dahil yaklaşık 2 saat boyunca otelden ne bir personel ne de bir yönetici yanımıza gelme zahmetinde bulunmadı. Ne çocuğumuzun durumu soruldu ne de bize eşlik edilerek yanımızda duruldu.

Otele geri döndüğümüzde operasyon müdürü lobideydi. Kendisine durumu ve yaşadığımız hayal kırıklığını sorduğumuzda bu kez de “mevzuat gereği belli oda ve yatak sayısının altında 24 saat sağlıkçı bulundurmak zorunlu değil, bizde de bu yüzden 18.00’den sonra sağlık personeli yok, vaka olunca ambulans çağırıyoruz” diyerek kendilerini yalnızca mevzuata dayandıran bir açıklama yaptı. Böyle büyük ve yoğun bir tesiste, yalnızca mevzuat zorunlu kılmadığı için akşam saatlerinden itibaren hiçbir sağlık görevlisi bulundurmamayı kabul edilebilir bulmuyorum. Hastaneye neden kimsenin eşlik etmediğini sorduğumda ise “ben kendim gelecektim, aynı anda otelde birkaç farklı olay daha oldu, gelemedim” şeklinde mazeret bildirdi. Koca otelde bize eşlik edecek tek bir personel dahi organize edilememiş olması, kriz yönetimi açısından ciddi bir zafiyettir.

Ertesi sabah otelden çıkış yaparken de ön büro ya da misafir ilişkileri’nden hiç kimse kızımın durumunu sormadı, bir geçmiş olsun bile denmedi. Ne olayla ilgili bir geri bildirim veren oldu ne de yaşanan travmayı hafifletecek en küçük bir ilgi gösterildi. Olay anında otelde sağlık personeli bulunmaması, sonrasında hastane sürecinde yanımızda kimsenin olmaması ve ertesi gün tek bir geçmiş olsun bile dilememeleri, bu tesisin kriz yönetimi ve misafir güvenliği konusundaki zafiyetini açıkça ortaya koymaktadır.

Bu yaşananları, hem kendi yaşadığımız travmanın kayda geçmesi hem de benzer bir durumun başka ailelerin başına gelmemesi için kamuoyunun ve yetkililerin takdirine sunuyorum.