Ambulans Görevlisinin Yetersiz Yardımı Ve Hasta Yakınının Tek Başına Sedye Taşıması

Eryaman’da ikamet ediyoruz ve babam için öğleden sonra saat 14.00 civarında 112’yi arayarak ambulans talebinde bulundum. Babam yürüyemiyordu, midesi bulanıyordu ve bilinci kapalıya yakın bir durumdaydı. Kendisi Parkinson ve Alzheimer hastası olduğu için zaten son derece hassas ve özel bakım gerektiren bir durumda.

Gelen ambulansta yalnızca tek bir erkek görevli vardı. Babamı oturduğu yerden kaldırma konusunda hiçbir yardım alamadım, babamı yerinden ben kaldırdım ve sedyeye de ben oturttum. Apartmanın merdivenlerinden aşağıya sedyeyle birlikte yine ben ve tek erkek görevli birlikte indirerek ambulansa kadar taşımak zorunda kaldık. Ambulansın içindeki sedyeye de babamı kendi çabamla ben taşıdım.

Bu süreçte benden komşulardan birini çağırmam istendi fakat kimse gelmedi, sonuç olarak “kadın başıma” ağır ve ciddi sağlık sorunu olan babamı tek başıma taşımak zorunda bırakıldım. Böyle hayati bir durumda hasta yakınının bu şekilde fiziksel yük altına sokulmasını ve risk aldırılmasını kabul etmiyorum.

112 ambulans hizmetlerinde böyle durumlar için mutlaka yeterli sayıda erkek görevli bulunmasını ve hasta yakınının sedye taşıma işine mecbur bırakılmamasını istiyorum. Özellikle ağır, yürüyemeyen ve bilinci kapalıya yakın hastalar için bu konunun incelenmesini ve bir daha kimsenin böyle bir durum yaşamaması için gerekli düzenlemelerin yapılmasını talep ediyorum.