Kameraya Bakma Zorunluluğu Engelli Hastaların Tedavisini Engelliyor

Ben serebral palsi hastasıyım ve uzun süredir fizik tedavi ve rehabilitasyon hizmeti alıyorum. Yaklaşık 5 aydır uygulanan, giriş çıkışlarda kameraya bakarak kendimizi sisteme göstermemizi zorunlu kılan yeni uygulama ile ilgili ciddi sıkıntılar yaşandığını belirtmek istiyorum.

Bu sistemin amacı, bildiğim kadarıyla suistimalleri ve hileleri önlemek, bu yönüyle mantıklı bir tarafı olduğunu kabul ediyorum. Ancak uygulama şekli, özellikle ağır fiziksel engeli olan ve zihinsel engeli olan bireyler için gerçekçi ve insani değil. Benim engelim çok ağır olmadığı için bir şekilde uyum sağlayabiliyorum, fakat birçok kişi için durum aynı değil. Bazı ağır engelliler fiziksel olarak kameraya doğru şekilde yönelemiyor, bazı zihinsel engeli olan bireyler ise “kameraya bak, yüzünü göster” gibi komutları anlayamıyor ya da bu sürece uyum sağlayamıyor. Sonuçta sistem yüzü okuyamayınca, sanki orada değilmişiz gibi kabul ediliyor ve bu da hem hastalar hem aileleri hem de merkez çalışanları için büyük bir stres ve yıpranma yaratıyor.

Eskiden kullanılan yüz okuma sisteminin nispeten daha kolay çalıştığını, şu anki sistemin ise çok daha zor yüz tanıdığını görüyoruz. Bazen sadece 2 saatlik ders için defalarca kez kameranın karşısına geçip türlü şekillere girmek zorunda kalıyoruz, bu durum insanı adeta “şebeklik yapıyormuş” gibi hissettiriyor. Özellikle ağır engeli olan birine defalarca pozisyon değiştirtmek fiziksel olarak da zorlayıcı. Zihinsel engeli olan bireylerde ise bu talebin karşılanamaması, sistemin onların gerçek durumunu hiç hesaba katmadığını gösteriyor. Oysa engel türleri çok çeşitli ve herkesin kameraya “doğru şekilde” bakabilecek durumda olması beklenemez.

Benim önerim; hileyi engelleme amacı korunmakla birlikte sistemin işleyişinde değişikliğe gidilmesi. Örneğin, her engelli bireyin fotoğrafı önceden çekilip sisteme kaydedilebilir, ardından her fizik tedavi seansı sonrası o gün kaç ders alındığı ve ilgili kişinin güncel bir fotoğrafı merkez tarafından sisteme yüklenebilir. Böylece hem kimlik ve devam takibi yapılır, hem de kişi kameranın karşısında dakikalarca, hatta bazen saatlerce uğraşmak zorunda kalmaz. Ağır ve zihinsel engeli olan bireyler için de daha pratik, onur kırıcı olmayan ve gerçekten ulaşılabilir bir yöntem belirlenmiş olur.

Kısacası, hileyi önlemek uğruna engelli bireylerin gerçek yaşam şartlarının ve kısıtlılıklarının göz ardı edilmemesini, kamera sisteminin engel gruplarının ihtiyaçlarını dikkate alacak şekilde yeniden düzenlenmesini talep ediyorum. Bu konuda, tüm fizik tedavi ve rehabilitasyon merkezleri ile bu sistemden sorumlu kurumların gerekli iyileştirmeleri yapmasını ve engellileri daha fazla zorlamayan, daha insancıl bir uygulama geliştirmesini rica ediyorum.