to read complaints and reviews, or file yours.İstinye Üniversitesinde Doğum Ekibi Düşük Profesyonellik Ve Yetersiz Emzirme Desteği
21.09.2025 tarihinde İstinye Üniversitesi Gaziosmanpaşa Hastanesi 12. Katta doğum yaptım. Doğum ekibi o gün bir arkadaşlarının düğününe yetişmek için acele ettiği için, doğumumdan pek memnun değillermiş gibi bir tavırla yaklaştılar. Genel anestezi konusunda da isteksiz ve çekingen davrandılar, ben sancı çekerken kendimi adeta onların işlerini aksatan kişi gibi hissettirdiler ve bu gergin ortamda doğuma hazırlanmak zorunda kaldım.
Doğumdan sonra odaya alındığımda, bebeğim biraz fazla ağlasa odaya gelip “annesi neden bu kadar çok ağladı, senin sütün mü yetmiyor, mama başlayalım” şeklinde konuşmaya başladılar. Bunu sadece bana söylemekle kalmayıp, arkadaşım dahil olmak üzere dışarıda başka insanlara da aynı şekilde ifade ettiklerini duydum. Arkadaşım bu yaklaşımlar yüzünden mastit yaşadı. Dünyaya geleli bir gün bile olmamış bir bebeğin ağlamasının ve ellerini emmesinin son derece normal olduğunu bilmeleri gerekirdi.
Hastanede hemşirelerin bebeklere yönelik bilgilerinin yetersiz olduğunu gördüm. Emzirme danışmanlığı hizmeti olmasına rağmen emzirmeye dair yaklaşımları da son derece yetersizdi. Bir hemşireye emzirebiliyor muyum diye sorduğumda, “abartma, işte emiyor” gibi umursamaz bir cevap aldım. Doktorunuz ne kadar iyi olursa olsun, hemşirelerin yaklaşımının ve bilgisinin çok daha belirleyici olduğunu burada acı bir şekilde tecrübe ettim.
Ayrıca bazı hemşireler hasta oldukları halde maske takmadan lohusa anne ve bebeklerin yanına giriyor, anneye sormadan bebekleri kucaklarına alıp sevmeye çalışıyorlardı. Sigara kokusunu gizlemek için üzerlerine yoğun şekilde parfüm sıktıkları için hangi hemşirenin geldiğini kokusundan anlar hale geldik ve koku odadan yarım saat sonra ancak çıkıyordu. Bu kadar yoğun parfüm ve sigara kokusunun bebeklere ne kadar zararlı olabileceğini bildiklerini ama önemsemediklerini düşündüm.
Taburcu olmadan önce odaya gelen çocuk doktoru, mamaya başlamam gerektiğini, sarılık artarsa ertesi gün hastaneye yatış yapılacağını söyledi ve bu da lohusa halimle beni daha çok kaygılandırdı. Tüm bu süreçte kendimi desteklenmiş değil, tam tersine “lohusa insanı nasıl depresyona sokarız” diye uğraşan bir ekibin içinde hissettim. Keşke bu hastanede doğum yapmasaydım. Benim yaşadıklarımı başka annelerin ve bebeklerin yaşamamasını, 12. Kattaki ekibin iletişim, hijyen ve emzirme konusunda ciddi şekilde gözden geçirilmesini ve gerekli tedbirlerin alınmasını istiyorum.
Gelişme
21.09.2025 tarihinde İstinye Üniversitesi Gaziosmanpaşa Hastanesi 12. Katta doğum yaptım. Doğum ekibi o gün bir arkadaşlarının düğününe yetişmek için acele ettiği için, doğumumdan pek memnun değillermiş gibi bir tavırla yaklaştılar. Genel anestezi konusunda da isteksiz ve çekingen davrandılar, ben sancı çekerken kendimi adeta onların işlerini aksatan kişi gibi hissettirdiler ve bu gergin ortamda doğuma hazırlanmak zorunda kaldım.
Doğumdan sonra odaya alındığımda, bebeğim biraz fazla ağlasa odaya gelip “annesi neden bu kadar çok ağladı, senin sütün mü yetmiyor, mama başlayalım” şeklinde konuşmaya başladılar. Bunu sadece bana söylemekle kalmayıp, arkadaşım dahil olmak üzere dışarıda başka insanlara da aynı şekilde ifade ettiklerini duydum. Arkadaşım bu yaklaşımlar yüzünden mastit yaşadı. Dünyaya geleli bir gün bile olmamış bir bebeğin ağlamasının ve ellerini emmesinin son derece normal olduğunu bilmeleri gerekirdi.
Hastanede hemşirelerin bebeklere yönelik bilgilerinin yetersiz olduğunu gördüm. Emzirme danışmanlığı hizmeti olmasına rağmen emzirmeye dair yaklaşımları da son derece yetersizdi. Bir hemşireye emzirebiliyor muyum diye sorduğumda, “abartma, işte emiyor” gibi umursamaz bir cevap aldım. Doktorunuz ne kadar iyi olursa olsun, hemşirelerin yaklaşımının ve bilgisinin çok daha belirleyici olduğunu burada acı bir şekilde tecrübe ettim.
Ayrıca bazı hemşireler hasta oldukları halde maske takmadan lohusa anne ve bebeklerin yanına giriyor, anneye sormadan bebekleri kucaklarına alıp sevmeye çalışıyorlardı. Sigara kokusunu gizlemek için üzerlerine yoğun şekilde parfüm sıktıkları için hangi hemşirenin geldiğini kokusundan anlar hale geldik ve koku odadan yarım saat sonra ancak çıkıyordu. Bu kadar yoğun parfüm ve sigara kokusunun bebeklere ne kadar zararlı olabileceğini bildiklerini ama önemsemediklerini düşündüm.
Taburcu olmadan önce odaya gelen çocuk doktoru, mamaya başlamam gerektiğini, sarılık artarsa ertesi gün hastaneye yatış yapılacağını söyledi ve bu da lohusa halimle beni daha çok kaygılandırdı. Tüm bu süreçte kendimi desteklenmiş değil, tam tersine “lohusa insanı nasıl depresyona sokarız” diye uğraşan bir ekibin içinde hissettim. Keşke bu hastanede doğum yapmasaydım. Benim yaşadıklarımı başka annelerin ve bebeklerin yaşamamasını, 12. Kattaki ekibin iletişim, hijyen ve emzirme konusunda ciddi şekilde gözden geçirilmesini ve gerekli tedbirlerin alınmasını istiyorum.
