Yoğun Bakımda Yetersiz İlgi Ve Uygunsuz İlaç Kullanımı Endişesi

Babam, nekroz pankreatit tanısıyla 19.06.2024 tarihinde başka bir hastanenin yoğun bakımında yer olmadığı için Batı Anadolu Central Hospital Yoğun Bakım'a sevk edildi. Hastanenin hem donanım hem de imkanlar açısından babamın hastalığı için yetersiz olduğunu ve her geçen gün durumunun daha da kötüye gittiğini gördük. E-Nabız üzerinden babama sürekli ağır antidepresanlar ve kırmızı reçeteli psikiyatrik ilaçlar verildiğini fark ettim. Babam sessiz, sakin bir insandı ve buna rağmen bu ilaçların geceleri hastalarla ilgilenmemek için verildiğini anladım. Bir gece saat üç civarında hastaneden arandık ve babamın oradan çıkmak istediği söylendi. Telefonda babamın 'Beni kurtarın, beni buradan çıkarın.' diye yalvarışlarını duyuyorduk. Hemen hastaneye gittiğimizde nöbetçi doktor, hastanın durmak istemediğini, durumunun da iyi olmadığını, istersek başka hastaneye götürebileceğimizi söyledi. Bu süreçte asıl büyük sıkıntıyı yaşadığımız kişi yoğun bakım hemşiresiydi. Şikayet edileceğini fark edince yanımıza gelip babama sadece 'Saat geç olmuş, uyu artık.' dediğini söyledi ama biz içeriden babamın 'Çıkmak istiyorum.' dediğini duyuyorduk. Odaya girdiğimizde serumun boşa aktığını, babamın üzerinin açık olduğunu, titrediğini ve üzerine serilecek bir örtü bile olmadığını gördüm. Hemşirenin itici ve saygısız tavırlarından babamın rahatsız olduğu çok belliydi. O gece babama 'Uyu artık.' diye bağırdığını, zorla hap vermeye çalıştığını, babam içmek istemeyince de yanına gitmediğini, serum akarken ilgilenmediklerini yaşadık. Odaya girdiğimizde yatağın ıslak olduğunu da kendi gözlerimizle gördük. Ertesi gece yine telefonla arandık ve 'Hastanızı gelin alın.' denildi. Gittiğimizde bu kez hemşirelerin kendi aralarında doğum günü kutladıklarını, kahkahalar ve gürültü içinde olduklarını gördük. Serviste damar yolu açmakta zorlanan hemşireler, babamın kolunu yaklaşık 45 dakika boyunca defalarca delerek büyük acı çektirdiler. Servise çıktığında babam kabuslar görmeye başladı. Sorduğumda hemşire, verdikleri haptan dolayı halüsinasyon görmesinin normal olduğunu söyledi. Sonunda babamı Medicana Hastanesi’ne götürdük. Doktor, babamın açlıktan çok halsiz kaldığını, bu şekilde bağırsaklarında ciddi sorunlar olacağını söyleyerek hemen beslenmeye başlaması gerektiğini belirtti ve hızlıca doğru tedaviyi uyguladı. Orada babamın yaşamla ölüm arasında ince bir çizgide olduğu, ancak doğru tedavi ile toparlanabildiği söylendi. Burada kalsaydık babamı kaybedebilirdik. Doktorların bazıları iyi niyetliydi ancak sistem ve imkanlar son derece yetersiz ve yıpratıcıydı.