Adalet Bakanlığı İnşallah Duyarsın Sesimi

Oğlum, Sivas e tipi kapalı cezaevi'nde yatıyor. Sürekli oğlumun koğuşu değişiyor. Kaldığı koğuş iyiydi, arkadaşları ile arası güzeldi; yine değiştirmişler. Koğuşunu aradım, cezaeviyle konuştum; oğlumun hasımları var, koğuşunu değiştirmeyin dedim, psikolojik sorunları var dedim, dinlemediler. Oğlumdan haber alamıyorum. Yarın cezaevine gideceğim, umarım iyidir çocuğum.

Adalet denen bir şey yok. İçeride bile çocuklarımızı rahat bırakmıyorlar, sürekli ortam değişiyor, hepten depresyona giriyorlar. Yazıktır, günahtır; elleri bağlı diye bu kadar da olmaz. Herkesin evladı var; oradaki müdür beyefendi bir empati yapsın, bakalım o çocukların yerine kendi evladını koysun, bir düşünsün. Boşuna dememişler 'elin evladı ele ucuz' diye. Çocuğumun kılına zarar geldiyse, uyarmama rağmen gerekli mercilere şikayetimi yapacağım. Ben bu çocuğu sokakta bulmadım. Zaten ciğerim yanıyor, daha da tuz basıyorsunuz. Bu da benim şikayetim olsun...