Acil Serviste Çocuğuma Gösterilen İlgisizlik Ve Saygısız Davranış

Dün gece hayatımın şokunu yaşadım. 2,5 yaşındaki çocuğumun nefes alamaması ve dilde ödem olması nedeniyle alerji şikayetiyle Mersin Üniversitesi Hastanesi'ne başvurduk. Sebebi de orada çocuk doktorunun bulunmasıydı. 'Şu olabilir, bu olabilir' değerlendirmelerini geçtikten sonra tedaviye geçeceğimiz sırada damar yolu için iki erkek hemşire geldi. Çocuğum orada ağlıyor, nefes alamıyor, başında ise olabildiğince yavaş bir şekilde damar yolu açmaya çalışıyorlardı. Bir sağlıkçı olarak çocuklarda damar yolu açmanın zorluğunun farkındayım; ancak her şeyden önce çocuğu nefes alamayan bir anneyim. Üçüncü denemelerini artık istemedim, fakat dalga geçer gibi iğneyi fırlatıp 'Al, sen aç o zaman' gibi bir tavırla karşılaştım. Çocuğumu sedyede bırakıp gittiler ve kimse bakmaya gelmedi! Her ne olursa olsun, alerji riski olan, dili şişmiş bir çocuk hasta bu şekilde bırakılıp gidilemez. Bir sağlıkçı olarak böyle sağlıkçıların var olması bende büyük bir hayal kırıklığı yarattı. Her şeyden önce biraz vicdan sahibi olunmalı. Bu olayın arkasını bırakmayacağım.