Lepra Deri Ve Zührevi Hastalıkları Hastanesi İlgisizliği!

Kardeşimin yanağında sivilce gibi bir şey çıktı. Sonra büyümeye başladı. Biz zaten randevu almaya çalışıyorduk ama tehlikeli bir şey olma ihtimalini bilmediğimiz için sabahları randevu almaya çalışıyorduk. En son aşı için gittiği sağlık ocağında hemen gösterin. Kanarsa durduramazsanız dediler. Biz başladık. Sabah akşam randevu almak için çalışmaya. Ama tabi ki alınmadı. O gün içerisinde kanamaya başladı ve Kanuni'ye götürdük. Tabii randevumuz yok. Sadece bir tane cildiye doktoru varmış. Randevumuz yok diye orada kapıyı suratımıza pat diye yedik zaten. Hasta haklarına gittiğimiz zaman tabii sadece yazıda hasta hakları pek de hasta hakları gibi değil. Bize doktorun haklı olduğunu, Lepra'ya gitmemizi söyledi. Annem de orada da kapıyı suratımıza yiyelim o zaman dedi ve çıktı. O gece yine kanadı, kanadı dediğime bakmayın ufacık yerden bir tonla kan çıkıyor. Sabahına Lepra'ya geldik, tabii randevumuz yok. Çok kötü yağmur vardı. Dedik şimdi bu havada hastaların çoğu gelmez belki boş ise bize bakar. Gittik bir saat bekledik. Annem sadece şunu dedi; Doktor hanım bakın bebek, kanayınca yarım saat kadar durmuyor. Bir baksanız olur mu? Ne zaman boşsanız o zaman bakarsınız. Ben beklerim dedi. Kadın hayatta olmaz deyip kapıyı kapattı. Sonra güvenlikçi kadın bir şeyler demeye başladı. Annemle bir şeyler konuşuyorlardı. Benim tek gördüğüm şey bir tarafta daha birini dinlemeyi bilmeyen biri, bir tarafta çocuğu için korkan çaresiz anne. Acillerde de bir şey yapmıyorlar. Ben kendi ülkemde bu davranışları görmek istemiyorum. Eve dönerken gözümden de bir yandan yaş akıyordu. Kendime söz verdim; 'Ne yaparsan yap Ayşe, en güzel şekilde yapacaksın.' Kendi ülkemde bu hissi hissetmek zorunda kalmak ki hem de iki kere canımı çok yaktı. Yemin ederim ki bu hissi bu ülkemizde yaşadığımız müddetçe kimseye hissettirmeyeceğim.