Ambulans Ekibinin İhmali Annemi Ölümün Eşiğine Getirdi

Cuma günü, 30.05.2027'de, annemin akciğerlerine sıvı dolduğu için solunum krizi geçirdi ve nefes alamamaya başladı. Kendisi kalp yetmezliği, böbrek yetmezliği, tansiyon ve şeker hastası, 83 yaşında. Saat 20:27'de Ataşehir Viyana Sokak için 112'yi aradık.
Gelen görevliler kandaki oksijeni ölçüp çok düşük buldular, hastaneye götürmeleri gerektiğini söylediler ve ambulansa kadar yürümesini istediler. Apartman girişi sedye için oldukça uygun ve geniş; daha önce defalarca daire kapısına kadar sedye getirilmişti.
Doktora, bu durumda yürüyemeyeceğini, zaten her an kendinden geçmek üzere olduğunu ve doktorunun bu durumdayken en ufak efor sarf etmemesi gerektiğini, aksi halde yere yığılacağını söyledim. Ambulanstan oksijen getirmelerini rica ettim; evdeki cihaz arızalıydı ve düzgün çalışmıyordu. Buna cevaben kadın görevlilerden biri, "Ben de doktorum, çok memnun oldum" diyerek alaycı bir şekilde konuşmaya ve ağız dalaşı yapmaya başladı. Bu sırada annem can çekişiyordu ve acilen müdahale edilmesi gerekirken, zaman kaybedip hastanın önünde tartıştılar. Benim taktığım oksijenin hortumunu fırlatıp attılar. Israrlarım üzerine bir sandalye getirip ambulansa kadar onunla taşıdılar, sedyeyi açmadan ısrarla ambulansa bindirmeye çalıştılar. Annemin ayağı sıkıştı, buna rağmen ittirdiler ve anneme kendini yukarı çekmediği için kızdılar. Annem oksijensiz kaldığı için morarmaya başladı, ağzından diş protezi fırladı ve neredeyse ölmek üzereydi. Hâlâ ambulansa bindiremediler.
Sedyeyi indirmelerini defalarca söyledim, en sonunda sedyeyi indirip annemi ambulansa aldılar. Zaten hemen ardından kalbi durmuş, 2-3 dakika boyunca beyin oksijensiz kalmış, kalp masajı yapmışlar ve en yakın hastaneye ulaştırmışlar.
Hastaneye ulaştığında durumu çok kötüydü; 15 dakika boyunca doktorlar kalbin çalışması için uğraştılar. Şu an hastanede ve o zamandan beri bilinci hiç açılmadı. Zaten açılırsa da beyin büyük zarar görmüş olacak diyor doktorlar.
Annem daha önce bu krizi 3 defa atlattı; gelen görevliler hemen oksijen takıp sedye ile ambulansa alarak hastaneye götürmüşlerdi. Ne bilincini kaybetmişti ne de kalbi durmuştu, 1-2 günde de eve dönmüştük.
Annemin bu kadar hırpalanması, oksijensiz bırakılması, uğraştırılması ve sürenin uzatılması nedeniyle şu an ölümün eşiğinde.