Acil Serviste Hastaya Saygısız Doktor Ve Muayene Eksikliği

4 Eylül 2026 akşamı, boğazımda bir şey takılmış gibi hissettiğim için bu devlet hastanesinin acil servisine gittim. Boğazımda konuşunca daha da kötüleşen büyük ve keskin bir ağrı vardı, boğuluyormuş gibi hissediyordum ve nefes almakta zorlanıyordum. Bu, o gece gittiğim ikinci hastaneydi, dolayısıyla o noktada korkmuş, son derece gergin ve ağrı içindeydim.
İlk olarak, üzerinde çöp bulunan bir hastane yatağına oturmam istendi.
Daha sonra Dr. M**** A**** ile görüştüm. Kendisi İngilizce konuştuğu için aramızda herhangi bir dil engeli yoktu. Yaşadığım durumu anlatmaya çalışırken, sanki onun zamanını boşa harcıyormuşum gibi, sürekli gözle görülür derecede rahatsız ve kızgın bir ifadeyle bana bakıyordu. Ardından benim onunla konuşma şeklimden hoşlanmadığını söyledi.
Kendisine ağrı içinde olduğumu, doğru düzgün konuşamadığımı, doğru düzgün nefes alamadığımı ve bu yüzden gergin olduğumu söyledim.
Tavrı devam etti.
Daha sonra ağrı başladıktan sonra neler olduğunu ve önceki hastanedeki doktorun bana ne verdiğini anlatmaya çalıştım. Yine aynı rahatsız ve kızgın ifadeyle, hatta zaman zaman neredeyse Meydan okurcasına bana baktı. Sanki beni dinlemek zorunda kalması bile ona yük oluyormuş gibiydi.
Sonra sözümü keserek kaba bir şekilde, “Onu sormadım, ” dedi.
O noktada tavrından artık bıkmıştım ve kendisine tepkimi açıkça gösterdim. Sakin kaldığımı iddia etmeyeceğim. Ağrı içindeydim, konuşmakta ve nefes almakta zorlanıyordum ve yardım bulabilmek için hastane hastane dolaşıyordum.
Ardından sinirli bir şekilde uzaklaştı ve giderken benim anlayamadığım Türkçe şeyler söyledi. Herhangi bir muayene veya tıbbi değerlendirme yapılmadı. Ben de oradan ayrılıp başka bir hastanede yardım aramaya devam ettim.
Ne yazık ki devlet hastanelerinde hastalara bu şekilde davranıldığına daha önce de birçok kez şahit oldum, yaşlı kadınlara bile. Devlet hastanelerinin çok kalabalık olduğunu ve her sosyoekonomik kesimden insana hizmet verdiğini biliyorum. Bu hastanelere başvuran birçok insanın özel sağlık hizmetine erişme imkanı da olmayabilir.
Bazen bazı çalışanların karşılarındaki insanı görmeyi bırakıp hastaları işlenmesi gereken birer numara gibi görmeye başladıkları hissine kapılıyorum.
Ayrıca, bazı çalışanların, hastaların bir kısmının daha düşük gelir grubundan olması ve başka seçeneklerinin bulunmaması nedeniyle bu şekilde davranabileceklerini düşündükleri izlenimini de yaratıyor. Bunun gerçekten böyle olup olmadığını elbette bilemem, ancak bu tür davranışların hastada bıraktığı izlenim kesinlikle budur.
Devlet hastanesinde tedavi görmek hiç kimseyi daha az saygı ve insanlık hak eden biri yapmaz.
Bu doktordan gördüğüm ego gerçekten şaşırtıcıydı. Evet, çok fazla hasta var. Evet, gece çalışıyorsunuz. Ama o hastalar birer numara değil, insan. Hastaların doktorlara tapmasına gerek yok. Doktorların onları dinlemesine ve biraz merhametle işlerini yapmasına ihtiyaçları var.
Sonunda oradan ayrılıp özel bir hastaneye gittim. Gece yarısını geçmiş olmasına rağmen durumumu, görevde olmayan uzman bir doktoru çağıracak kadar ciddiye aldılar.
O doktor geldi.
Beni dinledi, bana yardımcı oldu ve tamamen profesyonel ve merhametli davrandı.
Aynı hasta. Aynı gece. Aynı sağlık sorunu. Tamamen farklı bir yaklaşım.
Eğer tıp mesleğine girip, korkmuş ve ağrı içindeki hastaların, siz onlara rahatsız olmuş bir ifadeyle bakarken sanki öğleden sonra çayına gelmişler gibi davranmalarını bekliyorsanız, hayal dünyasında yaşıyorsunuz.
Doktorlar saygıyı hak eder. Hastalar da öyle.
Hastalar birer numara değil, insandır.