İstinye Liv Hospital Çocuk Nöroloji Doktorunun Korkutucu Ve Duyarsız Tutumu

17.10.2026 tarihinde kızımda fark ettiğim göz tiki nedeniyle İstinye Liv Hospital çocuk nörolojisi bölümünde görev yapan Dr. M**** H**** D***’ya başvurdum. Muayeneden sonra kızım için MR ve EEG istendi, MR sonucu temiz çıktı, EEG raporuna göre ise “kafa bölgesinde yaygın epilepsi” tanısı konduğunu ve yeşil reçeteli ilaca başlanacağını söyledi. Bu ani epilepsi tanısı ve ağır ilaç bilgisi karşısında, kızım yanımdayken gözyaşlarımı tutamadım ve tanının bu kadar hızlı konulmasına dair endişemi dile getirerek EEG’nin tekrarlanmasını istedim.

Ben bu kadar çabuk epilepsi tanısı beklemediğimi ifade edince, doktor “Bu yıl ikinci şaşırdığım hastasınız” diyerek beni küçümseyen bir üslup kullandı ve ardından 3 yaşında, ailesinin tanıyı kabul etmediği için okulda havuza girip boğularak ölen bir çocuktan örnek verdi. Bu sırada kızım, yanında yapılan bu konuşmalar nedeniyle paniğe kapıldı ve “Anne benim az ömrüm mü kaldı?” demeye başladı. Doktor, EEG’yi 15 gün içinde evde çeken bir ekip aracılığıyla tekrar ettirebileceğimi söyleyip kart verdi, ben de “Madem yaygın epilepsi var, bu 15 günde ya nöbet geçirirse?” diye sorduğumda “Biz burada mühür vermiyoruz, buradan çıkınca sen de ölebilirsin, kızın da ölebilir, ben de ölebilirim” gibi son derece kaba, duyarsız ve sarsıcı bir cümle daha kurdu.

Bu görüşmenin ardından kızımı dört farklı kuruma ve farklı çocuk nöroloji uzmanlarına götürdüm, yeniden EEG çekildi. Aldığımız görüşlerde, kızımda kafa bölgesinde yaygın değil, ön frontal bölgede bazı bulgular olduğu, ancak yalnızca bu EEG bulgusuna bakılarak net epilepsi tanısı konmaması ve hemen epilepsi ilacı başlanmaması gerektiği ifade edildi. Yani başka doktorlar, bu kadar kesin bir tanı ve agresif ilaç başlangıcını uygun bulmadı.

Dr. M**** H**** D***’nun hem tıbbi süreçte aceleci davranması, hem de özellikle çocuğun yanında seçtiği örnekler ve kullandığı sözler, hem kızımın hem de benim psikolojimi derinden bozdu. Küçük bir çocuğa “ölüm” üzerinden örnek verilmesi, “az ömrüm mü kaldı?” diyecek kadar korkmasına yol açtı ve günlerdir uyuyamıyoruz. Bu süreçte kızımın yaşadığı korku ve benim yaşadığım yıkımın telafisi, sadece bir cümle ile geçiştirilebilecek bir durum değildir.

İstinye Liv Hospital’den, çocuk nörolojisi bölümünde görev yapan ilgili doktorun hasta ve aile ile iletişimi konusunda ciddi şekilde kurum içi değerlendirmeden geçirilmesini, çocukla konuşma dili, kötü örnekler kullanmama, aileye yaklaşım ve empati konularında kapsamlı bir eğitim verilmesini istiyorum. Ayrıca bu yaşattıkları ağır psikolojik sürece ilişkin olarak tarafıma ve kızıma açıklama yapılmasını, sürecin detaylı şekilde incelenmesini ve psikolojik olarak toparlanmamız için gerekli desteğin sağlanmasını talep ediyorum. İstinye Liv Hospital’in bu konuda sorumluluk almasını ve benzer bir durumun başka hiçbir çocuğun ve ailenin başına gelmemesi için gerekli adımları atmasını bekliyorum.