Gazi Yaşargil Eğitim Araştırma Hastanesi Mağduriyet Yaşama

7 Mayıs 2026 tarihinde yeğenim küçük bir kaza geçirdi ve Diyarbakır Eğitim Araştırma Hastanesi acil servisine götürdük. Ayağının bilek kısmında iki yerden kırık olduğu söylendi ve tabandan alçıya alındı. Bu aşamaya kadar herhangi bir sorun yaşamadık. Sonrasında bizi eve gönderdiler ve ortopediden randevu almamız gerektiği, orada kontrol edileceği söylendi.

18 Mayıs 2026 tarihinde ek poliklinikten ortopedi randevusuna gittik. Doktor, kırıkta biraz zedelenme olduğunu, alçının bir hafta daha kalabileceğini, alçıyı istersek bizim çıkarabileceğimizi, istersek hastanede çıkartırsınız söyledi. Biz de alçının hastanede çıkmasının daha sağlıklı olacağını düşünerek beklemeye karar verdik.

25 Mayıs 2026 sabahı saat 10.30–11.30 arasında, bayram nedeniyle resmi tatil olduğunu bilmediğimiz için acil servise gittik. Amacımız hem röntgen çekilerek kırığın iyileşme durumuna bakılması hem de alçının kontrollü şekilde çıkarılması, sonrasında da ne tür ilaç veya krem kullanmamız gerektiği konusunda bilgilendirilmekti. Ancak acil serviste görevli personel, bize hiçbir şey yapamayacaklarını, alçıyı da kendimizin çıkarması gerektiğini söyledi. Tıpla ilgisi olmayan biri olarak alçıyı nasıl ve ne şekilde çıkaracağımı bilmediğimi, yanlış bir şey yapmaktan korktuğumu ifade ettim, buna rağmen yardımcı olmadılar.

Ayrıca MR veya başka bir tetkik yapılmasının da mümkün olmadığını, bunun için doktordan randevu almamız gerektiğini söylediler. Bayrama kadar bu şekilde mi bekleyeceğimizi sorduğumda, sadece acil hastalara baktıklarını, bunun için bir şey yapamayacaklarını belirttiler. Sonuçta eve dönmek zorunda kaldık ve mecburen alçıyı kendimiz çıkardık. Yeğenim için 8 Haziran’a randevu aldım ve o tarihe kadar beklemek zorundayız. Bu süreçte hem okulu hem sınavları etkilenecek, en önemlisi de bir çocuk olarak psikolojisi bozuldu; “Ben bayramda hep uzanacak mıyım? ” diye sorması bizi çok üzdü.

Şu anda ayağında yara var, nasıl bir krem veya ilaç kullanmamız gerektiğini, buz uygulaması yapıp yapamayacağımızı, yürütmenin ya da duş aldırmanın sakıncalı olup olmadığını bilmiyoruz, çünkü hiçbir şekilde bilgilendirilmedik. Bir çocuk hastanın bu kadar sahipsiz bırakılmasını, ailenin bu kadar çaresiz bırakılmasını kabul edemiyorum. Sağlık sektöründe insan hayatının bu kadar hafife alınmaması, hastaların ve yakınlarının hor görülmemesi gerektiğini düşünüyorum.

Yeğenimin acilen ortopedi uzmanı tarafından muayene edilmesini, kırığın ve yara durumunun kontrol edilmesini istiyorum