Okul Yönetiminin Psikolojik İhmali Ve Duygusal Destek Eksikliği

Ben 2022-2023 yılları arasında Esenyurt Mustafa Yeşil Ortaokulu’nda okudum. Şu an 10. Sınıf öğrencisiyim ve o dönemde yaşadıklarım nedeniyle içe kapanık ve asosyal birine dönüştüm. Bu yazıyı, benzer şeyleri yaşayan başka öğrenciler olmasın diye yazıyorum.

Okulda diğer öğrenciler gibi makyaj yapmadığım ve serbest giyinmediğim için, öğretmenlerim tarafından fark edilmediğimi, adeta yok sayıldığımı hissettim. Ne zaman bir şey sormak istesem terslendim, küçümsenmiş gibi hissettim. Sınıf arkadaşlarım tarafından zorbalığa maruz kaldım, ancak bu durumla ilgili okul yönetiminden hiçbir gerçek ilgi ve destek görmedim.

Annem bu yaşadıklarım yüzünden okula gelip müdürle ve müdür yardımcısıyla görüşmüştü. Ancak müdür yardımcısı (ismini yanlış hatırlamıyorsam E***’tı) herhangi bir somut adım atmadı, zorbalık ve öğretmenlerin tutumu ile ilgili hiçbir çözüm üretilmedi. Bu ilgisizlik, kendimi tamamen yalnız ve değersiz hissetmeme neden oldu.

Eğitim verilen bir kurumda öğrencilerin psikolojisinin ve duygularının bu kadar göz ardı edilmesini kabul edemiyorum. Yıllar geçse de bu yaşananlar unutulmuyor ve insanda travma olarak kalabiliyor. Okul yönetiminin ve öğretmenlerin, öğrencilerin dış görünüşüne göre değil, insani ihtiyaçlarına ve yaşadıkları sorunlara göre yaklaşmalarını; zorbalık karşısında gerçek anlamda adım atmalarını ve çocuklarla daha yakından ilgilenmelerini istiyorum.