Anjiyo Servisinde Refakatçi İzni Reddi Ve Sert İletişim

23 Temmuz 2026 sabahı Sultangazi Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi anjiyo servisinde babamın işlemi için hastaneye gittik. Sabah 08.00’de hastaneye giriş yaptık, babamı yaklaşık 10.30 civarında işleme aldılar ve annemle birlikte bekleme salonunda kendisini beklemeye başladık.

Bir sağlık personeli olarak, panik atağı olan hastaların yakın desteğe ne kadar ihtiyaç duyduğunu biliyorum. Bu nedenle, babamın panik olmaması ve daha sakin kalabilmesi için, annemle birlikte kızı olarak kısa süreliğine yanına girmek istediğimi belirttim. Ardından işlem sonrası sadece babamı bir dakika görebilmek için rica ettim. Buna rağmen görevli personel sürekli “yasak yasak” diyerek, bağırarak beni adeta kovar gibi dışarı çıkardı ve hiçbir şekilde esneklik göstermedi. Annem içeride hastanın yanında kaldı, ancak sözde “sadece bir refakatçi” kuralı gerekçe gösterilerek değişimli girişe kesinlikle izin verilmedi.

Anneme, 72 yaşında anjiyo olmuş bir hastaya tek başına nasıl müdahale edebileceğini, gerektiğinde nasıl yardımcı olabileceğini sorduğumda da hiçbir çözüm sunulmadı, yalnızca kural tekrar edilerek iletişim sert bir dille kesildi. Oysa annem bir süre, ben bir süre refakatçi olarak içeri girsem, hem hastanın hem yakınının psikolojik olarak çok daha güvende hissedeceği açıktı.

Anjiyo gibi hassas ve stresli bir süreçte, özellikle panik atak öyküsü olan yaşlı hastalar için refakatçi uygulamasının daha insani ve esnek bir biçimde düzenlenmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu nedenle anjiyo servisindeki refakatçi politikalarının ve personelin iletişim tarzının incelenmesini, hasta ve hasta yakını psikolojisini gözeten, gerektiğinde kontrollü refakatçi değişimine izin veren bir kural düzenlemesi yapılmasını ve ilgili personelin bu konuda uyarılmasını talep ediyorum.