Bahçeşehir Koleji Memnuniyetsizliği

Bugün kayıt görüşmesi için gittiğimiz Bahçeşehir Koleji Adana kampüsüne gittik. Kapıda e*** hanımla yeni kayıt için görüşmek için geldiğimizi randevumuz olduğunu söyledik. Kapıda bizi aradı, kapıda olduğumuzu söyledik. Odasına yöneldik, kendimizi tanıtmaya bile fırsat vermeden kapıya çıktı (iletişimsizlik kaynağı). Kurumsal iletişim danışmanı sanırım adı e***'ti. Çocuğumla beraber bizi kapısından içeri almadı. Önce gidin danışmadan form doldurun öyle gelin dedi (sanki iş görüşmesine gelen tipini beğenmediği işçiye yokuş muamelesi yani).

Danışma dediği yerde kimsenin olmadığına da bakmayıp saldım çayıra hesabı danışmaya yolladı. Döndüm danışma dediğiniz yerde kimse yok ama deyince, 'neyse ben vereyim bari' lütfedip geldi. Biz de ya sabır deyip formu doldurmaya başladık. Form dediğine bakmayın, bilgi formu dediği adınız, soyadınız, adresiniz, telefon numaranız vs. Bunlar içeride not alınabilecek şeyler.

Çocuğumla bundan sonrasında odasına teşrif edebildik. Çocuğumun bilgisayarının kablosuna dokunmak istemesi onu inanılmaz irite etmiş olacak ki konuşmanın ilk dakikasında iletişim için göz kontağı kurmak yerine başından savmaya çalışan bir üslupla boyama yapmak istersen orada boyalar var dedi. Anlatmaya başladı. Biz çift dilli eğitim veriyoruz, şöyle büyüğüz almanca, portfolyo, vs. Fiyatı da konuşalım, 85 bin 5 dakika ya hepsi sığdırıp sepetleme peşine düşmüş.

Bir iletişimsizlik desen ki tamam biz gidiyoruz diyecek ki siz bilirsiniz, benim de işim var zaten sizle uğraşıyorum burada! Üstelik randevu alıp gitmişsiniz, neyse okul öncesi kurumu gezmeye başladık. Yemekhaneyi gezdiriyor hesapta, ışıkları açmıyor sonunda söylüyor. Çocuklar burada yemiyor zaten anaokulu biriminde yiyor. Müzik atölyesini gösteriyor.

İçeri de ağır bir koku var, içeride ısıtıcı UFO var, bu niye burada diyorum. Öğretmenler koymuş bilmiyorum diyor. Bahçeye çıkıyoruz. Çocuk incelemek istiyor. Keşfetmek istiyor. 'gezmemiz devam ediyor' diyor, içeri giriyoruz, bu sınıf, bu diğer sınıf, tuvaletler yok sanırım göstermek istemiyor. Ne gördünüz dersen bir konferans salonu, bir danışma, ışıkları kapalı bir yemekhane, bahçede iki tahta kaydırak, iki zıp zıp, beton bir bahçe, bir salıncak, yeterli mi onca çocuğa, kesinlikle yetersiz.

Ne görmeyi arzularsanız o yok, bir iki çimen, birkaç bir avuç toprak ve en önemlisi insan sıcaklığı, biz göremedik. Buraya aldığınız güvenliği iletişim direktörü yapsanız daha hayırlı olur. Bir eğitim sektöründe çalışan biri olarak merhamet ve sabırdır, mesleğimizi yücelten...