T. C. Cumhurbaşkanlığı Son Çaremiz Yaşamımız Siz Olun

Ben 52 yaşında %88 yürüme engelliyim, tekerlekli sandalyeye mahkum yaşıyorum. Ayrıca ağır KOAH ve kalp hastasıyım, çok ağır yeşil reçeteli ilaçlar kullanmaktayım. Karnımda pil takılı, omurgamda kablo döşeli. Lise'de okuyan bir kızım var. Kızım ile Keçiören, İncirli Mahallesi 104. Sok. 4/1 Ankara'da bir evde kirada oturuyoruz.

Ev sahibi evden çıkarmak için her şeyi yaptı, malum evini boşaltmak zorundayız, ben malulen emekliyim kızım okuyor başka da kimsemiz yok, iki aydır yoğun bir şekilde sağdan soldan kalacak barınacak yer arıyoruz ancak en düşük kapıcı dairesine 10.000 TL istiyorlar çok bunalıma girdim birkaç kez intihar girişiminde bulundum polis ambulans geldi kızım beni o şekilde görmese yardım istemeseydi şu an hayatta değildim.

Kurtulmuştum bu yüzden kızıma da çok kızıyorum o nun da psikolojisi hiç iyi değil buraya yazmayı son çare olarak buldum, sayın cumhurbaşkanımız dan onun için küçücük fakat bizim için ömür boyu unutamayacağımız minnettar kalacağımız hayatımız söz konusu olan bir şey rica ediyoruz, sayın cumhurbaşkanımız engellileri seviyor güzel kalpli yardımsever olduğunu biliyorum.

Barınacak bir yer gücümün yettiğince kirasını da vereceğim, bir zamanlar bundan yaklaşık 6 sene evvel sayın cumhurbaşkanımız adına cumhurbaşkanlığından bir ekip ve Ankara aile il müdürü gelmişti bir önceki kirada oturduğumuz kapıcı dairesine Allah razı olsun tekerlekli sandalye göndermişlerdi o zaman bana, ancak evi sel ve yağmur suları bastıktan sonra burayı bulup taşınmıştık komşuların da yardımı ile 3 yıldır burada oturuyoruz enflasyona göre kiramıza zam yaptık fakat bu ev sahibinin işine gelmedi.

Çünkü kirası çok altta kaldı 3500 yapalım dedim kabul etmedi çünkü karşı dairemizi 10.000 TL den kira ya verdiler benim malullük aylığım 10.000 TL ilaçlarıma da muayenelerime de para kesilince elime bu para da geçmiyor, faturalar, mutfak masrafları, kızıma harçlık veremiyorum, bu şekilde ben 14 yaşındaki kızımı kaybettim kötü yola gitti şu an 17 yaşındaki kızım ile yaşıyorum.

Anneleri ben engelli kaldıktan sonra 9 yıl önce bizi terk edip gitmişti, ben engelli insan ile yaşayamam diyerek. Düşene önce en yakınları tekme atar diye bir söz var çok doğru maalesef bu insanlarda Allah korkusu yok. Bizden yardımınızı esirgemeyin sokaklarda bu halimle yaşayamam bir de kızım var onun geleceği söz konusu kızım olmasa zaten ben şu an yaşamıyor ve bu eziyeti çekmiyor olurdum. Saygılarımla gereğini arz ederim.