AFAD Deprem Sonrası Yardım Alamadım

6 Şubat 2023 depreminde 18 saat enkaz altında kalan bir depremzedeyim. O tarihten bu yana bir lira dahi yardım almadım; ne kira, ne konteyner, ne ev, ne de yiyecek-içecek desteği gördüm diyebilirim. Zaten incelenirse bunlar ortaya çıkacaktır, sıkıntı yok. Bugün fark ettim ki, o 18 saat enkaz altından çıktığıma pişman oldum.  Şehir terk edildiği için kendime bir yer bulamadım; çünkü zaten şehir yok sayılmışken, kendimi bu ülkenin vatandaşı olarak bile değersiz hissettim, hâlâ da öyle hissediyorum.

AFAD ile iletişime geçtiğimde konteyner başvurusu yaptım. Şu gün, şu saate kadar hâlâ 'değerlendirme aşamasında' görünüyor. Defalarca kez CİMER’e yazdım, bununla ilgili CİMER bizi ilgilendiren bir şey olmadığını, AFAD’ın ilgilendiğini söyledi ve AFAD’a yönlendirdi. AFAD zaten ilgilenmediği için, depremin üzerinden dört yıl geçti, hâlâ evsiz, yardımsız, kimsesizim. Maalesef şehir için gösterilen 'yeniden ayağa kalkıyor' videolarının hepsi yalan. Bu şehirde hayat yok, yol yok, elektrik yok, su yok. Bir de üstüne her şey fahiş fiyatlı, insanların tahammülü yok.

Bugüne kadar hiç yardım almadığım gibi, yaşlı bir teyzeyle arkadaşlık kurdum depremden sonra; elimden geldikçe ona yardım ediyorum. Kadına tesadüfen TOKİ’den bir daire çıktı ama içinde oturulabilecek gibi değil. Anahtarı teslim ettiler, saniyesinde kira yardımı kesildi. Eve gidip gördüğümüzde oturulabilir bir durum yoktu: Duvarlardan su sızıyor, elektrik tesisatı patlamış, doğalgaz tesisatı yok. Kendi derdimi, almadığım yardımı geçtim, 82 yaşındaki bir teyze için buradayım, onun için bunları yazıyorum. Ben yine gencim, bir şekilde ayakta kalabiliyorum. Ne kadar sıkıntı yaşarsam yaşayayım, her gün yalnız olduğumu hatırlatıyorum kendime. Hayatımdaki herkesi kaybetmem yetmiyormuş gibi, bir de hiçbir şeysiz ve kimsesiz kalmak bu dünyanın en kötü acılarından olsa gerek.

Aslında isteğim şu: Eğer TOKİ bir konut yapıyorsa, sadece bunu denetleyen bir mecra oluşturulsun. Çünkü evler gerçekten çok kötü ve bizlerin depremden önce çok güzel hayatları vardı. Kendi adıma konuşmak istiyorum; gerçekten çok güzel bir hayatım vardı. Şimdi insanların vereceği bir lokma ekmeğe muhtacım. Bunu söylemek utanç verici olsa da, maalesef durum bu.