to read complaints and reviews, or file yours.Acilde 8 Saat Bekletilen Onkoloji Hastasının Tanısız Kalması
21 Nisan akşamı saat 19.40 civarında, İzmir Şehir Hastanesi aciline onkoloji hastası olan annem F****’yı, ani görme kaybı nedeniyle getirdik. Annemin gözü görmüyordu, acildeki göz doktoru da acil olarak tümör açısından bakılması gerektiğini belirtti.
Buna rağmen şehir hastanesinde görevli doktorlar annemi net bir sonuca ulaştırmadan sürekli birbirlerine yönlendirdiler. Nöroloji, beyin, göz, tekrar beyin, tekrar nöroloji derken, yaklaşık 8 saattir acilde yatmamıza rağmen hiçbir sonuç alamadık, net bir tanı veya planlama yapılmadı. Sorduğumuzda ise bize hangi doktorun bakacağına karar verilmeye çalışıldığı söylendi.
74 yaşında, onkoloji hastası bir kadının bu şekilde saatlerce oradan oraya gönderilmesi, kimsenin net olarak sorumluluk almaması kabul edilebilir bir durum değil. Beyin doktoru T**** M****** ve nöroloji doktoru A**** E***’in bulunduğu bu süreçte, görevli doktorla görüşmek istediğimizde “hiç kimse yok burada” denilerek bize herhangi bir görüşme imkanı da sağlanmadı.
Ben, her doktorun sorumluluğunu bilmesini, bu tür acil ve hayati risk taşıyan durumlarda hastaların bu kadar bekletilmemesini ve annemle bir an önce ciddi ve düzenli şekilde ilgilenilmesini talep ediyorum. Annemin sağlık durumuyla ilgili sürecin açıklığa kavuşturulmasını ve bu yaşanan aksaklıklarla ilgili gerekli incelemenin yapılmasını istiyorum.
21 Nisan saat 19.50 civarında onkoloji hastası olan, yani zaten çok riskli bir durumda bulunan annemi görme bozukluğu şikayetiyle İzmir Şehir Hastanesi acil servisine getirdim. Bu kadar kritik bir durumda olmamıza rağmen acilde yaklaşık 8 saat bekletildik. Bu süre içinde anneme kan tahlili, MR ve tomografi gibi tetkikler yapıldı ancak beyin cerrahisi ve nöroloji doktoru hiçbir şekilde gelmedi, annemi görüp muayene etmedi. Gelen asistanlar ise kahve, çay içip kendi aralarında gülüşerek “geleceğiz, geleceğiz” deyip yanımızdan ayrıldılar ve uzun süre geri dönmediler. Onkoloji hastası ve görme sorunu yaşayan bir hastanın bu kadar ciddiyetsiz ve umursamaz bir tavırla karşılanması beni derinden üzdü ve öfkelendirdi. Tüm bu ilgisizlik nedeniyle hastamla birlikte acilden çıkmak istediğimde ise, “bizlik bir sıkıntı yok” diyerek bana bir kağıt imzalattılar. İmzalamak istemediğimi söylememe rağmen “hasta imzalayacak” denilerek anneme imza attırıldı. Hem yeterli tıbbi müdahale yapılmaması hem de sorumluluğu üzerlerinden atmaya yönelik bu tutum beni daha da tedirgin etti. Yaşadığımız bu durumdan sonra hastanede yetkili birini ya da hasta hakları birimini bulup derdimi anlatmak istedim fakat hiçbir yetkiliyi yerinde bulamadım. Böyle büyük ve Şehir Hastanesi statüsündeki bir kurumda bu tür bir ihmal ve ilgisizlik kabul edilebilir değil. Benim temel isteğim, benzer bir durumun başka hastalar ve yakınları için tekrar yaşanmaması, özellikle acil serviste onkoloji gibi kritik hastalığı olan hastalara karşı daha duyarlı, hızlı ve sorumluluk sahibi bir yaklaşım sergilenmesi için gerekli idari inceleme ve düzenlemelerin yapılmasıdır.
