İbb Ümraniye PDM Hayal Kırıklığı

Sabah saat 6:30'da çocuklarımı sıcak yataklarından uyandırarak (randevumuza geç kalmamak için) yağmur altında yola çıktık. Ümraniye Çarşı'da bulunan Ümraniye PDM İBB'ye ulaştık. Asansör arızalı olduğu için iki çocuğu eşimle kucağımızda merdivenlerden çıkardık ve saat 8:15'te kapıya vardık. Kapı kapalıydı ancak içeriden sesler geliyordu. Büyük kızım (3,5 yaşında) tuvalete gitmek istediğini söyleyerek sıkıntı yaşamaya başladı, kapıyı çalmamıza rağmen açan olmadı. Diğer çalışanlar yavaş yavaş gelmeye başladılar ve içeriye bizimle iletişim kurmadan girdiler. Tam içeri girerken, 'Kızımın tuvaleti geldi, tuvaletinizi kullanabilir miyiz?' diye sordum. Kapıyı kapatmaya çalışan kadına, 'Hayır, şu an tuvaleti kullanamazsanız merdiven boşluğunda yapmak zorunda kalacağız' dedim. Kadın 'Ha, bunu düşündünüz yani' dedi. Zoraki de olsa çocuğumu belediyenin hizmet olarak sunduğu kurumun tuvaletine götürdüm. Böyle bir duruma şaşırmıştım; çünkü bu Türkiye ve biz yardımsever insanlarız, üstelik bu bir psikoloji merkezi. Randevu saati geldiğinde, bekleme alanına alındık ve doktorun yanına sırayla alındık. Kızımla birlikte içeri girdim. Doktor, kızımın yanında bana ne yaşadığımızı sordu. Okulda pedagogla görüşüp görüşmediğimizi sordu ve neden buraya geldiğimizi sorgulayan bir tavır sergiledi. Beş dakika bile geçmeden odadan ayrıldık. Üzgünüm, ancak bu deneyim, normal bir psikolojiye sahip olan birini olumsuz etkileyebilir. Bence oradaki çalışanların öncelikle kendilerine psikolojik danışmanlık hizmeti almaları gerekiyor. İlgisiz ve mutsuz görünüyorlardı. Zamanınızı ve emeğinizi boşa harcamayın, hiçbir işe yaramıyor. İki çocuğumla zor durumda kaldım ve yağmurda, çamurda evimize dönmek zorunda kaldık.