Psikiyatri Muayenesinde Duyarsız Tutum Hastanın Anksiyetesini Tırmandırdı

31.08.2026 tarihinde saat 13.30 randevum ile Çankırı Devlet Hastanesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları (Psikiyatri) bölümünde Dr. S**** K*******’a anksiyete ve kaygı sorunlarım nedeniyle başvurdum. Bayılmaya varan kalp ritmi şikayetlerim sonrası kardiyoloji doktorumun psikiyatrik ilaç desteği almam yönündeki önerisi üzerine bu doktordan randevu almıştım.

Muayene süreci 10 dakikadan bile kısa sürdü ve bu kısa görüşme sırasında doktorun yaklaşımı ve söylemleri, psikolojik olarak zaten hassas bir durumda olan beni daha da kaygılandırdı. Örneğin, “Evimin hastanenin yanında olması beni bir nebze rahatlatıyor” dediğimde, “Ne işe yarayacak ki orada oturman, tut ki evde kalp krizi geçirdin, tek başına, hastanenin orada olması ne işe yarayacak?” şeklinde ifadeler kullandı. Anksiyete ve kaygı problemiyle gelen bir hastaya bu tarz, kaygıyı daha da tetikleyici ve umutsuzluk aşılayan bir yaklaşımın hem iletişim açısından hem de mesleki etik açısından son derece yanlış olduğunu düşünüyorum.

Muayene sırasında şikayetlerimi detaylı şekilde dinlediğini hissetmedim, soruları yüzeysel kaldı ve benim anlattıklarımla neredeyse ilgilenmeden, e‑reçeteye baktığımda da gördüğüm kadarıyla herkese yazdığını daha sonra öğrendiğim Secita 10 mg ilacını yazıp muayeneyi sonlandırdı. Herhangi bir tanıyı bana sözlü olarak açıkça ifade etmedi, sadece reçetede “Karışık anksiyete ve depresif bozukluk” yazdığını sonradan sistemden gördüm. Kullanmakta olduğum diğer ilaçlar ve doktorun bu özensiz yaklaşımı nedeniyle bu ilacı kullanmama kararı aldım ve farklı bir doktordan randevu alacağım.

Randevu sıramı beklerken, daha önce aynı doktora muayene olmuş başka hastaların da benzer şikayetleri olduğunu, hastalarını dinlemediğini, çok özensiz ve baştan savma davrandığını, hastanın şikayetlerini dinlemeden ezbere ilaç yazdığını dile getirdiklerine kulak misafiri oldum. Bu nedenle yaşadığım olayı bireysel bir istisna değil, tekrarlayan bir davranış biçimi olabileceği ihtimaliyle ayrıca endişe verici buluyorum.

Psikiyatri polikliniğine başvuran hastaların büyük çoğunluğunun psikolojik olarak zaten kırılgan ve hassas olduğu göz önüne alındığında, bu şekilde kaygıyı artıran, küçümseyici ve ilgisiz bir yaklaşımın hastalara zarar verme riski taşıdığını düşünüyorum. Sağlık Bakanlığı’nın ilgili hekim hakkında iletişim tarzı ve muayene pratiği açısından gerekli incelemeyi yapmasını, benzer şikâyetler yaşayan hastaların da bu doktordan randevu alırken iki kere düşünmesini önemle tavsiye ederim. Hastaların, özellikle ruh sağlığı alanında, kendilerini güvende ve anlaşılmış hissettikleri, saygılı bir muayene ortamına sahip olmalarının sağlanmasını talep ediyorum.