Atakule Spor Akademisi Memnuniyetsizliği

Kızımı yaklaşık 2 yıl boyunca voleybol için bu spor kulübüne büyük umutlarla emanet ettik. Ancak geçen süreçte ne yazık ki ciddi hayal kırıklıkları yaşadık. En büyük sorun, çocukların gelişiminden çok kulübün ticari kaygılarla yönetilmesi ve sporcu eğitiminin ikinci planda kalmasıydı.

Kapasitenin çok üzerinde sayıda çocuk kaydedilerek takımlar oluşturuluyor, sonrasında maç günü çocuklarınız takım dışı bırakılıyor. Antrenör, çocuklardan bile daha isteksiz. Ne bir motivasyon, ne de yönlendirme var. Maçlara geç gelen, maç bitiminde ise henüz 10 yaşındaki çocukları velilerine teslim etme sorumluluğunu dahi almadan sahayı hızla terk eden bir antrenörle karşı karşıya kaldık. Bir süre sonra gözle görülür şekilde kayırmalar ve adaletsizlikler de ortaya çıkmaya başladı. Sahadaki çalışma ise tam bir karmaşaydı. Dört parçaya bölünmüş bir alanda, kalabalık gruplar içinde nitelikli eğitimden eser yoktu.
Tüm bu sorunları yapıcı bir şekilde ilettiğimizde aldığımız cevap ise çok netti: “Zaman kaybı olduğunu düşünüyorsanız şimdi çıkın gidin.” Resmen kovulduk bir de kısacası.
Çünkü sizi gerçekten dinleyen insanlar yok karşınızda. 

Bu işi gönülden yapan bir ekip değil; “biri gider, biri gelir” zihniyetiyle hareket eden, çocukların emeğini ve heyecanını umursamayan bir yapı var. Biz de ilişiğimizi kestik. Çocuğumuzun spora dair hevesinin bu ortamda yavaş yavaş kırıldığını görmek bizi oldukça üzdü. Bu yorumu yazma sebebim; başka çocukların da aynı hayal kırıklığını yaşamaması. Spor, çocuklar için keyifli ve öğretici bir alan olmalı, hayal kırıklığı değil.