to read complaints and reviews, or file yours.Mersin E Tipi Kapalı Cezaevi’indeki Görüş Günlerinde Uygulanan Fotoğraf Çekme Yasağı
Mersin e Tipi Kapalı Cezaevi’indeki görüş günlerinde uygulanan fotoğraf çekme yasağından dolayı çok üzgün ve mağdur durumdayız. Görüşe gittiğimizde, sadece hatıra kalsın diye bir kez bile fotoğraf çektiremiyoruz ve her görüş, elimiz boş, içimiz buruk bir şekilde sona eriyor.
Uzakta yaşayan aileler, çocuklar, eşler bu yasaktan çok etkileniyor. Cezaevinde yakını olan ve iller arası yol gidip gelemeyen, maddi imkânsızlıklar yüzünden görüşe katılamayan, sağlık sorunları nedeniyle gidemeyen o kadar çok anne, baba, eş ve çocuk var ki, sadece ellerindeki birkaç eski fotoğrafa bakarak hasret gideriyorlar. Benim de eşim içeride, onu mutlu etmek ve en azından birlikte bir fotoğrafımız olsun diye görüşe gidiyorum; ancak her defasında fotoğraf çekilmeden geri dönüyoruz. Görüşe hiç gelemeyen anneler ve çocuklar için bu fotoğraflar tek teselli olabilecekken, Mersin e Tipi Kapalı Cezaevi’indeki bu yasak yüzünden bu imkandan da mahrum kalıyoruz.
Biz mahkûmların ve ailelerinin insani bir hakkı olan, anı amaçlı fotoğraf çektirme imkanının tamamen yasaklanmamasını istiyoruz. Mersin e Tipi Kapalı Cezaevi’nde görüş zamanlarında uygulanan fotoğraf çekme yasağının kaldırılmasını ve ailelerin, eşlerin, çocukların birlikte en azından hatıra kalacak birkaç fotoğraf çektirebilmesine izin verilmesini talep ediyorum.
Gelişme
Benim eşim Temmuz ayından beri Mersin e Tipi Kapalı Cezaevinde bulunuyor ve o tarihten bu yana bana bir kez bile mektup gönderemedi. İçeride yeterli imkanların, özellikle de mektup yazmak için gerekli kâğıtların olmadığını söylüyorlar. Ben dışarıdan eşime mektup gönderebiliyorum ama o bana cevap veremiyor, bu tek taraflı iletişim nedeniyle her gün ondan gelecek bir satırı özlemle bekleyip yine de alamadan günü kapatıyorum.
Diğer cezaevlerinde, hatta en kötü şartlara sahip denilen cezaevlerinde bile mahkumlar ailelerine mektup gönderebiliyor, görüşte fotoğraf çektirebiliyor. İnsanlar eşleriyle, nişanlılarıyla, çocuklarıyla bir fotoğraf hatırası oluşturabilirken, biz Mersin e Tipi Kapalı Cezaevinde bu en basit imkandan bile yararlanamıyoruz. Pek çok cezaevinde aileler, içeride çekilmiş bir fotoğrafa bakarak hasret giderip biraz olsun teselli bulabiliyorken, biz sadece içimizde büyüyen hasret ve özlemle yetinmek zorunda kalıyoruz.
Görüşe gittiğimizde fotoğraf çektirmek istediğimizde bunun tamamen yasak olduğu söyleniyor. Görüş alanında aramızda büyük bir masa ve ciddi bir mesafe var. Sarılamadan, yan yana oturamadan, sadece karşıdan bakarak, kısıtlı bir süre içinde konuşmaya çalışıyoruz. Görüş süresi zaten çok kısa, masadan dolayı eşime bir adım bile yaklaşamadan, içerideki kocama hasret ve özlemle o görüşten ayrılıyorum. Diğer cezaevlerinde insanlar en azından yan yana oturabilirken, biz ne ona sarılabiliyoruz ne de birlikte bir fotoğraf çektirebiliyoruz.
Ben ve benim gibi birçok mahkûm yakını, eşlerimizden gelecek bir mektubu, elimizde saklayacağımız bir fotoğrafı, görüşte birkaç dakika daha yakın olmayı bekliyoruz. Yıllardır ve Aylardır mahkûm yolu bekleyen, her görüşten sonra aynı özlemle evine dönen bu kadar insana hiçbir imkan tanınmamasına artık bir çözüm bulunmasını istiyoruz. Biz sadece eşlerimizi özlüyoruz, hasretini yaşıyoruz ve tek isteğimiz bu duygularımızın anlaşılması; içerideki insanların da dışarıda onları bekleyen aileleri olduğunu görüp buna göre hareket edilmesini bekliyoruz.
Bu nedenle Mersin e Tipi Kapalı Cezaevinde mektup gönderme imkânının sağlanmasını, içeride kağıt ve gerekli malzemelerin temin edilmesini, görüşlerde fotoğraf çektirme hakkının verilmesini, görüş alanındaki masa ve mesafenin insani bir şekilde düzenlenerek en azından biraz daha yakın oturabilmemizin sağlanmasını talep ediyorum. İçerideki eşlerimizin ve dışarıdaki ailelerinin, insan onuruna uygun koşullarda, mektupla, fotoğrafla ve görüşte daha anlamlı bir
