Yuvamız İstanbul 3-4 Yaşındaki Çocukların Travmaları!

3,5 yaşındaki çocuğumu biz de ara dönemde kaydettirdik. Oryantasyon adı altında şöyle bir süreç yaşadık: Birden çocukları içeri alıp anne ve babalarından ayırdılar. Anne baba içeri giremez, sınıfa çıkamaz. Ağlayan çocuklar oldu, tahmin edersiniz ki. Tabii ki ama susan, kabul eden çocuklar da vardı. Çoğunlukla susmayanlar vardı. Dışarıdan hepsinin sesini duyuyoruz. Neyse, bir hafta bu şekilde iki saatliğine çocukları okula aldılar. İlk defa anne babalarından ayrılıyorlar, ağlamaları çok doğal; ancak süreç doğal ilerlemedi. Tam güne geçildiğinde aynı şekilde asla okuldan içeri almıyorlar, sınıfa sokmuyorlar. Kendi çocuğunuzu sakinleştirmeye çalışırken diğer çocukları gözlemliyorsunuz. Üç ile 3,5 yaşındaki çocukların güvenli bağlanmayı zedelemeden okulu sevmeleri mümkün değil. Bunu anlamıyorlar. Ağlayan çocuk varsa, sakinleştirmek yerine kendi haline bırakıyorlar bir süre. Her sınıfta ağlayan iki ile üç çocuk oluyor. Bunları göstermek istemedikleri için anne babaları içeri almıyorlar. Buna kesin kanaat getirdim. Diğer çocukların güvenliği diyorlar ama kayıt esnasında hiçbir yere vermediğimiz kadar evrak teslim ediyoruz. Varsa bir sakınca, zaten kabul etmezlerdi. Uslu duran, ağlamayan çocuğa herkes bakar. Bu yaşta zaten kendi kimliklerini yeni keşfeden çocuklar çok kötü duruma gelebiliyor. Hem kendi çocuğum hem de diğer gözlemlediğim çocuklar üç haftadır hala ağlıyor. Burada sorun çocuklarda değil.