Tasarımcılar Ve Mimarlar Vagonlarındaki Öğretmen Tutumu Çocuğumda Anksiyete Yaratıyor

Yaklaşık bir yıldır çocuğumu Lokomotif Çocuk Atölyesi Doğukışla şubesine götürüyorum ve diğer vagonlarda şimdiye kadar hiçbir problem yaşamadım. Ancak özellikle Tasarımcılar ve Mimarlar vagonlarında yaşadığımız bazı durumlar beni ciddi anlamda rahatsız etti.

Tasarımcılar bölümünde yaklaşık iki ay önce bileklik etkinliği yapılmış. Öğretmeni çocuğuma “sen bileklik yapamadın” şeklinde bir ifade kullanmış. Cümlenin nasıl söylendiğini bilmiyorum ama tonlama ve yaklaşımın çocuğum üzerinde olumsuz bir etki bıraktığı çok net, çünkü o günden sonra çocuğum okula gitmek istemedi, sürekli kaygı yaşadı ve özellikle o öğretmenden korktuğunu söyledi. Çocuğum ilk günden beri benden çok kolay ayrılabilen, kaygı yaşamayan bir çocukken, bu olaydan sonra okula karşı belirgin bir kaygı ve uzaklaşma başladı ve ben bu kaygıyı azaltmak için çaba harcamak zorunda kaldım.

Daha sonra çocuğumu Mimarlar bölümüne yazdırdım. Bir gün öğretmen tarafından paylaşılan videoda, oğlumun masanın en köşesinde, sanki araya sıkışmış gibi durduğunu gördüm. Önünde kendisine ait bir kum alanı yoktu, hiçbir oyuncak yoktu, diğer çocukların ise önlerinde kendilerine ait alanlar ve bolca oyuncak bulunuyordu. Çocuğum henüz 3,5 yaşında, çekinip isteyememiş veya korkup talep edememiş olabilir; tam da bu yüzden öğretmenin daha dikkatli ve kapsayıcı olması gerektiğini düşünüyorum. Bir sınıfta kaç çocuk varsa, mevcut oyuncak ve materyallerin de imkanlar ölçüsünde eşit ve adil biçimde dağıtılması, hiçbir çocuğun eksik bırakılmaması gerekir.

Ben de öğretmenlik yapmış biri olarak, çocuklara farklı oyuncak veya materyaller verilecekse bile sırayla ve adil bir sistem kurulmasının zor olmadığını biliyorum. Evet, burası ücretsiz bir yer olabilir ancak orada çalışan herkes emeğinin karşılığını alıyor; dolayısıyla çocuklara yaklaşımda da profesyonel ve özenli olunmasını bekliyorum. Bu iki vagon dışında diğer vagonlardan ve öğretmenlerden memnunum, onları bu şikayetin dışında tutuyorum.

Kurum yetkilisiyle görüştüğümde öğretmenlerin güler yüzlü olduğu ve öğretmenle konuşulacağı söylendi. Ancak yine de aynı sorunları iki defa yaşamış olmamız beni endişelendiriyor. Çocuğum hâlâ bu kuruma gidiyor ve ben tekrar benzer şeyleri yaşamasından kaygı duyuyorum.

Bu nedenle özellikle Tasarımcılar ve Mimarlar vagonlarında görev yapan öğretmenlerin çocuklara karşı daha hassas, daha sıcak ve empatiyle yaklaşmasını, hiçbir çocuğun kenarda, sessiz ve oyuncağı olmadan bırakılmamasını, oyuncak ve etkinlik materyallerinin çocuklar arasında eşit ve adil şekilde dağıtılmasını istiyorum. Gerekirse ilgili öğretmenlerle özel olarak görüşülmesini ve çocukların duygusal dünyasını gözeten bir yaklaşımın yerleşmesi için gerekli uyarı ve düzenlemelerin yapılmasını talep ediyorum.