Acil Servisinde Uzun Bekleme Ve Sert Damar Açma

3 Ekim 2026 Cumartesi günü saat 22.00 civarında annemi Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi Sultangazi Acil Servisi’ne götürdüm. Doktor muayenesinin ardından serum uygulanması için ilgili bölüme yönlendirildik ve serum tarafımıza verilerek beklememiz istendi.

Serum uygulama alanına geçtiğimizde uzun süre beklememize rağmen kimse bizimle ilgilenmedi. Hemşirelerin bulunduğu masanın çevresinde mavi formalı, kıvırcık saçlı bir erkek sağlık çalışanı vardı. Yanına giderek “Pardon, serumu siz mi takıyorsunuz? ” diye sordum. “Evet” cevabını alınca, bir süredir beklediğimizi ve kimsenin ilgilenmediğini ilettim.

Asıl sorun bundan sonra yaşandı. Anneme damar yolu açma ve iğne işlemi sırasında bu erkek sağlık çalışanın son derece sert ve özensiz davrandığını düşündüğüm bir uygulama yaptı. Annem bir anda çok şiddetli acı çekti ve verdiği tepki beni gerçekten korkuttu. Yıllardır farklı hastanelerde defalarca damar yolu açıldığını ve serum takıldığını gördüm, annemi ilk kez bu kadar canı yanmış ve korkmuş bir halde gördüm.

Bir hasta yakınının sadece “Uzun süredir bekliyoruz, ilgilenebilir misiniz? ” demesi, sağlık çalışanına karşı bir saygısızlık değildir. Buna karşılık hastaya öfkeli, sert ya da özensiz bir tutum sergilendiği izlenimini yaşamak kabul edilemez. Üstelik acil servise gelen hastalar zaten ağrılı, endişeli ve tedirgin durumdalar; temel bir iletişim, saygı ve özen beklemek en doğal haklarıdır.

Söz konusu kişinin kimlik bilgilerini bilmediğim için fiziksel olarak tarif edebiliyorum: 3 Ekim 2026 Cumartesi günü yaklaşık 22.00 civarında serum uygulama bölümünde bulunan, mavi formalı ve kıvırcık saçlı erkek sağlık çalışanı.

Hastane yönetiminin o saat ve bölümde görevli personeli tespit ederek bu olayı incelemesini istiyorum. İlgili personelin hasta ve hasta yakınına yaklaşımıyla ilgili gerekli uyarıların yapılmasını ve benzer bir tutumun tekrar etmemesi için adım atılmasını talep ediyorum. İnsan sağlığında bu kadar özensiz, ilgisiz ve hastayı korkutan yaklaşımların normalleştirilmemesi gerektiğini düşünüyorum. Annemin o an yaşadığı acıyı ve korkuyu unutmayacağımı özellikle belirtmek istiyorum.