Süleyman Yalçın Şehir Hastanesi Deviasyon Ameliyatı Sonrası 32 Saat Aç Bırakılmak İlgisizlik
İstanbul Süleyman Yalçın Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Beyin Cerrahisi servisinde 12 Kasım 2026 tarihinde geçirdiğim deviasyon ameliyatı ve sonrasında çok ciddi iletişim, empati ve yönetim sorunları yaşadım. Uzun süredir bu hastanede genel olarak personelin denetimsiz ve ilgisiz tavırları olduğunu gözlemliyordum; son ameliyatımda ise bunun en ağır örneğiyle karşılaştım.
Ameliyat günü sabah 06.00’da hastaneye giriş yaptım, ancak yatışım için 4 saat bekletildim. Damar yolumu açan stajyer, iğneyi derinlemesine ete batırdığı için canım çok yandı, bunu kendisine söylememe rağmen işlemi sürdürdü ve özür bile dilemedi. Ameliyat için gece 12.00’den beri aç olmam istendi, 15.00’te ameliyattan çıktım ve 4 saat daha bir şey yememem gerektiği söylendi. 18.00’de yemek dağıtımı sırasında sürem henüz dolmadığı için yemeğin 1 saat sonra verileceği belirtildi.
Buna rağmen yaklaşık 19 saatlik açlığın ardından 5. Kat Beyin Cerrahi servisindeki ismini vermeyen hemşireye saat 19.00 civarında yemek durumunu nazikçe sorduğumda, “Yemek saati bitti, burası devlet Hastanesi, özel hizmet bekleme, git kendi cebinden al” şeklinde kaba ve kırıcı bir yanıt aldım. Ben de yalnızca “Allah Allah, ilginç bir sistem” diyerek arkamı dönüp odama geçtim. Yaklaşık 5 dakika sonra tampon değişimi için aynı hemşirenin yanına gittiğimde, kendisi telefonda konuşurken bana yüksek sesle “Sen kimsin bana trip atıyorsun, burası Yemeksepeti değil” diyerek bağırdı.
Burnum tampon ve kan içindeyken, narkoz etkisi ve uzun açlık nedeniyle ayakta dahi zor duruyorken, bu tavrın hastalarla kabul edilemez bir iletişim olduğunu kendisine belirttim. Bunun üzerine “Benimle ‘siz’ diye konuşacaksın” diyerek daha da bağırdı ve Beyaz Kod vererek polis çağırdı. Olay yerine gelen polisler, yeni ameliyat geçirmiş bir hasta olduğumu ve ortada suç unsuru bulunmadığını tespit ederek taraflara şikayetçi olunmamasını tavsiye etti. Ben CİMER’e şikayette bulunacağımı söyleyip hemşirenin ismini talep ettiğimde, orada bulunan görevliler isim vermeyi reddetti; ilgili hemşire de “Git nereye şikayet edersen et” diyerek tekrar bağırdı. Bu olayın ardından odam başka bir kata alındı.
Ertesi sabah kahvaltıda sadece küçük bir parça tuzsuz peynir verildi ve tüm bu gerilim, Beyaz Kod süreci ve yaşadığım psikolojik baskı aslında bir parça peynir, yani temel bir hasta beslenme hizmeti yüzünden ortaya çıktı. Sonuç olarak toplamda yaklaşık 32 saat aç bırakıldım. Bunun yanında hastanede hijyen eksiklikleri, personelin sık sık kendi telefonlarıyla ilgilenmesi ve hastalara karşı son derece empati yoksunu tavırlar ciddi bir mağduriyet ve güvensizlik yaratmaktadır.
Hem yaşadığım bu somut olayın hem de genel anlamda servisteki iletişim ve tutum sorunlarının ciddiyetle incelenmesini, özellikle ilgili hemşire başta olmak üzere sorumlu personele gerekli disiplin sürecinin işletilmesini, benzer bir durumun başka hastaların başına gelmemesi için yönetimsel önlemlerin ivedilikle alınmasını talep ediyorum.
Bu hastanede yıllardır süregelen ciddi bir iletişim, empati ve yönetim sorunu bulunuyor. Denetimsiz bırakılan genç stajyerlerden hemşirelere ve doktorlara kadar birçok personelin hastalara yaklaşımı son derece kaba, agresif ve anlayıştan uzak. Başlarında doğru iletişimi öğretecek, geri bildirim verecek gerçek bir yönetici veya mentor olmadığı için bu kaba tavırlar kurum içinde tamamen normalleştirilmiş durumda. "Nasılsa devlet kurumu, kimse bizi işten çıkarmaz" mantığıyla hareket ediliyor. Bunca yıl emek verip tıp okuyarak mesleğe başlayan kişilerin bile hastaların yüzüne bakmaması, bir "günaydın" ya da "iyi günler" demeyi dahi çok görüp üstten bakması ve muayenelerin özensiz yapılması kabul edilemez.














