Özel Konfor Huzurevi ve Bakım Merkezi Kötü Muamele Ve Yetersiz Bakım Hizmeti

Annem, alzheimer başlangıç evresindeyken yaklaşık 10 ay bu kurumda kaldı, fakat yaşanan olumsuz olaylar nedeniyle annemi almak zorunda kaldık. İlaçları aylarca verilmedi ve gözündeki enfeksiyon basit damlalarla tedavi edilmeye çalışıldı. Annem, ilk geldiğinde kendi işlerini büyük ölçüde görebilen uyumlu bir insandı, fakat burada hastalığı hızla ilerledi.

Annem altını ıslattığında, aynı odadaki diğer hastalar saygısız davranışlar sergiledi ve kurum bu duruma müdahale etmedi. Ayrıca, erkek bir hasta annemin kişisel sınırlarını ihlal etti. Annem, kendini savunmak zorunda kaldı ve bu olay onu duygusal olarak çok etkiledi. Kurum, bu tür durumların önüne geçmek için yeterli önlemi almadı.

Bu olayların ardından, annem “saldırgan” olarak etiketlendi ve ağır psikiyatrik ilaçlar kullanılmaya başlandı. Annemi her aradığımızda uyuşmuş haldeydi. Son olarak, annemi yatağa kelepçelediklerini öğrendik ve hemen gidip annemi kurumdan aldık. Bilekleri morarmıştı ve hemen doktora giderek darp raporu aldık.

Sağlıklı bir insan da, onuru kırıldığında kendini savunur. Annemde tedavi edilmeyen enfeksiyonun agresifliğe yol açabileceğini belirten uzmanlarla görüştüm. Kurumda kalmadan önce ve kurumdan aldıktan sonra annemde saldırganlık gözlemlemedim. Şu anda annem başka bir profesyonel bakım hizmeti alıyor ve psikiyatrik ilaçları kesildi. Annem şimdi daha neşeli ve çevresiyle uyumlu.

Buraya yükümüzü hafifletmek umuduyla başvurduk, ancak tersi bir durumla karşılaştık. Uygun olmayan yöntemlerle, anneme ağır ilaçlar kullandırıp yatağa bağladılar. Bu tarz kurumların, hastalara sadece bakım sağlamakla kalmayıp, onların sosyal ve fiziksel aktivitelerle insan gibi hissetmelerine yardımcı olması gerektiğini düşünüyorum.

Sonuç olarak, tecrübemiz oldukça olumsuzdu. Kurum sahipleri güler yüzlü davrandılar, ancak bilgi ve birikimleri yetersizdi. Hemşireler ciddiyetsiz ve iletişim kurulması zordu. Ayrıca, alzheimer hastalarına yönelik yeterli bilgiye sahip profesyonellerin bulunmadığını ve günlük aktivitelerin yetersiz olduğunu gözlemledim. Bizden önce bir fiziksel engelli hastayı da "istekleri bitmiyor" gerekçesiyle kurum dışı bıraktıklarını biliyorum. Anlaşılan sadece kolayca yönetilebilen yaşlıları istiyorlar. Bu yaklaşım, kurumun amacına tamamen zıt ve kabul edilemez.

Bu alanda çalışanların kendilerini her anlamda eğitmesi gerektiğini düşünüyorum. İnsanlar, sevdiklerini bu kurumlara emanet edip iyi bakılacaklarına inanıyorlar ve bu hizmetler için büyük fedakarlıklar yapıyoruz.