22 Nisan’ı 23 Nisan’a bağlayan gece saat 04.05 civarında Kocaeli Şehir Hastanesi kadın doğum aciline, 3 gündür randevu bulamadığım ve kendi kendime tedavi etmeye çalıştığım fakat bir türlü geçmeyen mantar enfeksiyonum nedeniyle gittim. Gece uykusuz kalacak kadar rahatsızdım, çocuğuma bile verimli bakamayacak hale geldiğim için çaresiz kalarak acile başvurdum. Bunun için acile gelinir mi, gelinmez mi emin olmadığımı doktora özellikle söyledim, “Bunun için acile gelinir mi bilmiyorum hocam” dediğimde kendisi “Evet, gelinmez” şeklinde, suratı beş karış bir tavırla yanıt verdi. Bu yaklaşım beni hem mahcup etti hem de hasta olarak değersiz hissettirdi.
Ben ilaç ve tedavi konusunda destek istediğimi, uyuyamadığımı ve tavsiye almak için geldiğimi belirttim. Doktor muayene edelim dedi fakat o kadar isteksiz, soğuk ve itici bir tavır vardı ki, hal ve hareketlerinden bunu çok net anlıyordum. Bu nedenle muayene olmayı da istemedim, zaten daha önce yapılmış testlerimin temiz çıktığını, asıl amacımın ilaç ve destek almak olduğunu söyledim. Bunun üzerine muayeneyi reddettiğime dair yazı yazdırıp imza attırdı. Beni asıl rahatsız eden, kullandığı kelimelerden çok davranışları ve beden diliyle sergilediği umursamaz, yargılayıcı tavır oldu.
Ayrıca barkodda kadın doktor ismi yazmasına rağmen içeri girdiğimde erkek doktor vardı, bu yüzden doktorun ismini de bilmiyorum. Doktora, ilaç desteği istediğimi belirttiğimde, zaten kullandığım ilaçları verebileceklerini söyledi ve sisteme bir ilaç daha eklediğini ifade etti. Ancak eczaneye gittiğimde sistemde hiçbir ilaç görünmüyordu. Acil bomboştu, karışıklığa mahal verecek bir yoğunluk da yoktu. Çıkarken “Yazdınız değil mi hocam ilacı” diye özellikle hatırlatmama rağmen ilaçların sisteme girilmemiş olması nedeniyle bunun unutma değil, bilerek yapılmış olabileceğini düşünüyorum. Sonuç olarak yine uykusuz bir gece geçirmek zorunda kaldım ve tekrar kendi kendime, kafama göre ilaç almak durumunda kaldım.
Yaşadığım bu olay nedeniyle hem fiziksel olarak acı çekerken hem de duygusal olarak kendimi tamamen çaresiz ve yalnız hissettim. Ben yardıma ihtiyacım olmasa gecenin bir yarısı, ağlayacak haldeyken acile gitmem. Bir hasta olarak anlayış, nezaket ve insani bir tavır görmek en doğal hakkım. Bu nedenle 22 Nisan’ı 23 Nisan’a bağlayan gece kadın doğum acilinde görevli ilgili erkek doktordan şikayetçiyim ve kendisine gerekli uyarının yapılmasını, bu tür tavırların tekrar etmemesi için hastane yönetimi tarafından incelenmesini talep ediyorum. Acil servise gelen hastaların kendini suçlu veya mahcup hissetmeden, insanca muamele görebileceği bir ortamın sağlanmasını istiyorum.
Yorumlar