Başarı Koleji Okul Değil Ticarethane! Eğitimciye Yapılan Saygısızlık!

Rehber öğretmen başvurum üzerine okul kurucusu A***** Bey tarafından iş görüşmesine çağrıldım ve işe alındım. Kendilerine, bir rehber öğretmen değil de nerede bir iş varsa oraya kompanse eleman aradıklarını nereden bilebilirdim? Meğer bekledikleri şey getir götür işlermiş. Rehber öğretmen odası olarak bana gösterilen yer ağzına kadar malzeme dolu bir depo çıktı. Tabii ki, bir odam olup olmadığını sormadan bana bir oda gösterilmedi. Bildiğim kadarıyla iş yerine yeni biri geldiğinde o kişiye genel ortam tanıtılır, gösterilir; ancak bunların hiçbiri yapılmadı. Çantamı ve eşyalarımı nereye koyacağımı bilemedim. Benden yemekhaneye limon taşımam ve fişleri bir alt kattaki okullarına ulaştırmam istendiğinde devam edemeyeceğimi anladım. Okul kurucularından A*** Hanım ile görüşme sağladım, tüm iyi niyetimle düşüncelerimi anlattım ve ne yazık ki beni anladığını düşünerek okuldan ayrılmadım. Hafta sonu A***** Bey tarafından arandım ve zamanlama olarak yanlış olduğunu, işe devam edemeyeceğimi bildirdiler. Anlayacağınız, işe alındıktan üç gün sonra aslında çok da ihtiyaçları olmadığını bildirip beni işten çıkaracaklarını söylediler. 'Gelin görüşelim' denildi. Gider miyim, daha adımımı atar mıyım? İki kız annesiyim, bir veli olarak çocuklarımın böyle bir okulda bir gün bile geçirmesini istemem. Okulda hiçbir düzen oturmamış, eğitimden ziyade adeta bir ticarethane mantığıyla çalıştıkları her yerden belli. Kahvaltı olarak verdikleri şey içinde varla yok arası kaşarlı kuru bir tost. Resmen ekmek yiyor çocuklar. Bir alt kattaki Sevgi Yumağı Bakımevleri'nde de kreş öğrencilerine aynı düzen kuru tost yediriliyor. Meyve saati dedikleri şey, her öğrenciye incecik bir dilim elma. Öğrenciler haklı olarak bir dilim daha istiyorlar ama yok. Ataşehir'in en nezih yerlerinde, en nezih velilerin çocuklarını emanet ettiği bir okuldan bahsediyorum. Bakınız, bu okulda üçüncü ve dördüncü sınıf öğrencileri utanıp çekindikleri halde, öğretmenlerinin ve okul yöneticisi A*** Hanım'ın beraberinde 23 Nisan kostümlerini giyip çıkardılar. Bunu yaparken kolon arkalarında hızlıca ve çekinerek soyundular. Bir rehber öğretmen olarak bunları gördüğümde inanın kendimi zor tuttum. İkinci günümde olduğum bir okulda maalesef bir şey diyemediğim için kendimden utandım. En azından çocuklar yeni tanıştıkları bu yabancıdan (benden) çekinmesin diye oradan uzaklaşmayı tercih ettim. Bunları yaşayıp maalesef sessiz kalamadım, belki birileri okur, görür ve bir faydam dokunur. Ne yazık ki iyi niyet, açıklık ve özverinin karşılığı bu olmamalıydı.